Beklimming van de Mont-Ventoux

Met z’n 33 bestormden we de winderige molshoop van de Ventoux. Iedereen geraakte er (op één of andere manier) op. Geen processierups, hoofdvlieg, slang, zere knie of rug of zelfs geen onweer zou ons deze keer van de verovering van deze Provençaalse kloteberg weerhouden. Sommigen vonden éénmaal zelfs te weinig en lieten zich, tegen de vallende avond, voor de derde keer naar beneden vallen. Driemaal hoera: hip hip hip.De meesten hebben hopelijk intens genoten van deze knalprestatie en de sfeer op de camping de dagen voordien en de BBQ nadien. We genoten van de kersen en de tapenade, van de wijn en de paar pintjes Heineken. Van de pasta en de gamba’s. Van de zon en de onweersbuien, van base camp en de mess. Van de kilometers op de fiets en de uren op ’t terras.Anderen hebben mogelijks meer genoten van de cote du ventoux dan van de col du ventoux en zijn nog steeds op zoek naar het waarom van dit avontuur. Wat maakt deze beklimming zo mythisch? Is het de natuur? Het mooie zicht bovenaan de top? De Zuiderse temperatuur onderaan en de mist, regen en koude bovenaan? Zijn het de vele wielertoeristen dat wekelijks moeten afgevoerd worden naar de plaatselijke kliniek? Ik weet het niet. Maar wie deze col bedwingt, bestaat! Voor de eerste sfeerfoto's van het verblijf en de beklimming, klik hier.Geïnteresseerd in de tijden van de ACV-deelnemers, klik dan hier.