Beklimming van de Mont-Ventoux

 "Je moet er van genieten," zei Johan Van Baelen me nog 's morgens. Voortdurend speelde die zin door mijn hoofd toen ik zwoegend, bijna stilstaand, mij de tweede keer naar de top hees. Er was niet veel genieten meer aan. Het was niet meer plezant. Niet meer gezond, beaamde Marc Hermans naast mij.Nochtans was alles zo goed begonnen. De eerste klim, vanuit Bedoin ("de lastigste kant," zeggen de enen. "Malaucene is zwaarder", zeggen de anderen. De eeuwige discussie, ook in onze groep) verliep nochtans vlot. Nee, de 2 uur die ik heimelijk hoopte te halen, lukte niet. 2 uur 9 minuten 28 seconden,zonder te forceren,soepel draaiend,wel. Nog 2 beklimmingen te gaan, SMS-te ik naar huis. De ontnuchtering zou spoedig volgen. Een lichte maaltijd in Malaucene en terug de fiets op. Tijd speelt nu geen rol. Gewoon boven rijden, prentte ik mij in. Ik hield mij aan het tempo van mijn 2 kompanen Godfried en Mario. Voor efkens toch. Ik stak een tandje bij. Had overschot. Ik schoof van hen weg.  Km. 6, 7, 8 ... Nog 13. Wat werd het warm. Zweet piekte in mijn ogen. Water over het hoofd. Ik zocht afkoeling. Het lukte niet. En die hartslag. 167, 168 ... Veel te hoog. En steken. Was het mijn hart of waren het mijn longen ? Godfried kwam langszij. "Gaat het ?" Nee, het ging helemaal niet meer. Ik stopte. Een kramp schoot door mijn kuit. Ik viel. Drie motards van de organisatie direct rond mij. Vlug zijn ze hier wel. "Het gaat," zei ik. Maar ik dacht het tegengestelde. Hoe moet ik nog boven geraken ? Het is nog zo ver. Een beetje wandelen. en dan opnieuw de fiets op.  Oef, een minder steile kilometer. Mario haalde mij in. Nog even, de bevoorrading komt er aan. Iets eten. Iets drinken. Een beetje recupereren. En dan weer die fiets op. Voor efkens. Te steil. Te voet gaat even vlug. Genieten ? Mijn botten. Pascale rijdt mij voorbij. Zo vlot. Waarom lukt het bij mij niet meer ? Te weinig gedronken ? Te grote versnelling ? Te weinig voorbereid op dergelijke inspanning ? Of alledrie ? Kom, terug de fiets op. Die laatste kilometers moet nog wel lukken. Toch nog over de mat ? Wil ik mijn tijd wel weten ? Toch maar. Oef, ik ben er. 3 uur 9 minuten. Even terug op mijn plooi komen. Ik moet nog terug naar Bedoin. Met krampen in mijn benen, met krampen in mijn handen. En het begint nog te regenen ook. Rustig naar beneden. Toch nog maar wat proberen te genieten van de afdaling. En straks van die pint. Met volle teugen.  Lieven Vandendriessche.