Beklimming van de Mont-Ventoux

Na de Algemene Raad van het ACV volgde de trekking van onze solidariteitsverkoop. Na enkele interviews met deelnemers van de ACV-equipe en een  peter van het project in Congo, trok een onschuldige hand (de secretaresse van de voorzitter, hoe dicht bij de onschuld kan je geraken?), de winnaar. Het bedrag dat jullie verzamelden wordt in september openbaar gemaakt maar het ziet er alvast veelbelovend uit. Bij deze willen we dan ook iedereen, maar dan ook iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen tot de kaartverkoop van harte bedanken. Sommigen hebben letterlijk en figuurlijk het hart uit hun lijf gefietst voor het goede doel. Van Oostende tot in Limburg, van Brussel tot de Kempen. De prijs van de ludiekste actie gaat alvast naar ACV-Kempen, waar ze toertjes bleven draaien telkens er iemand een solidariteitskaart kocht. Bovendien kregen ze de morele ondersteuning van  Wellens & Co

 

 

 "Je moet er van genieten," zei Johan Van Baelen me nog 's morgens. Voortdurend speelde die zin door mijn hoofd toen ik zwoegend, bijna stilstaand, mij de tweede keer naar de top hees. Er was niet veel genieten meer aan. Het was niet meer plezant. Niet meer gezond, beaamde Marc Hermans naast mij.Nochtans was alles zo goed begonnen. De eerste klim, vanuit Bedoin ("de lastigste kant," zeggen de enen. "Malaucene is zwaarder", zeggen de anderen. De eeuwige discussie, ook in onze groep) verliep nochtans vlot. Nee, de 2 uur die ik heimelijk hoopte te halen, lukte niet. 2 uur 9 minuten 28 seconden,zonder te forceren,soepel draaiend,wel. Nog 2 beklimmingen te gaan, SMS-te ik naar huis. De ontnuchtering zou spoedig volgen. Een lichte maaltijd in Malaucene en terug de fiets op. Tijd speelt nu geen rol. Gewoon boven rijden, prentte ik mij in. Ik hield mij aan het tempo van mijn 2 kompanen Godfried en Mario. Voor efkens toch. Ik stak een tandje bij. Had overschot. Ik schoof van hen weg.  Km. 6, 7, 8 ... Nog 13. Wat werd het warm. Zweet piekte in mijn ogen. Water over het hoofd. Ik zocht afkoeling. Het lukte niet. En die hartslag. 167, 168 ... Veel te hoog. En steken. Was het mijn hart of waren het mijn longen ? Godfried kwam langszij. "Gaat het ?" Nee, het ging helemaal niet meer. Ik stopte. Een kramp schoot door mijn kuit. Ik viel. Drie motards van de organisatie direct rond mij. Vlug zijn ze hier wel. "Het gaat," zei ik. Maar ik dacht het tegengestelde. Hoe moet ik nog boven geraken ? Het is nog zo ver. Een beetje wandelen. en dan opnieuw de fiets op.  Oef, een minder steile kilometer. Mario haalde mij in. Nog even, de bevoorrading komt er aan. Iets eten. Iets drinken. Een beetje recupereren. En dan weer die fiets op. Voor efkens. Te steil. Te voet gaat even vlug. Genieten ? Mijn botten. Pascale rijdt mij voorbij. Zo vlot. Waarom lukt het bij mij niet meer ? Te weinig gedronken ? Te grote versnelling ? Te weinig voorbereid op dergelijke inspanning ? Of alledrie ? Kom, terug de fiets op. Die laatste kilometers moet nog wel lukken. Toch nog over de mat ? Wil ik mijn tijd wel weten ? Toch maar. Oef, ik ben er. 3 uur 9 minuten. Even terug op mijn plooi komen. Ik moet nog terug naar Bedoin. Met krampen in mijn benen, met krampen in mijn handen. En het begint nog te regenen ook. Rustig naar beneden. Toch nog maar wat proberen te genieten van de afdaling. En straks van die pint. Met volle teugen.  Lieven Vandendriessche.     

Met z’n 33 bestormden we de winderige molshoop van de Ventoux. Iedereen geraakte er (op één of andere manier) op. Geen processierups, hoofdvlieg, slang, zere knie of rug of zelfs geen onweer zou ons deze keer van de verovering van deze Provençaalse kloteberg weerhouden. Sommigen vonden éénmaal zelfs te weinig en lieten zich, tegen de vallende avond, voor de derde keer naar beneden vallen. Driemaal hoera: hip hip hip.De meesten hebben hopelijk intens genoten van deze knalprestatie en de sfeer op de camping de dagen voordien en de BBQ nadien. We genoten van de kersen en de tapenade, van de wijn en de paar pintjes Heineken. Van de pasta en de gamba’s. Van de zon en de onweersbuien, van base camp en de mess. Van de kilometers op de fiets en de uren op ’t terras.Anderen hebben mogelijks meer genoten van de cote du ventoux dan van de col du ventoux en zijn nog steeds op zoek naar het waarom van dit avontuur. Wat maakt deze beklimming zo mythisch? Is het de natuur? Het mooie zicht bovenaan de top? De Zuiderse temperatuur onderaan en de mist, regen en koude bovenaan? Zijn het de vele wielertoeristen dat wekelijks moeten afgevoerd worden naar de plaatselijke kliniek? Ik weet het niet. Maar wie deze col bedwingt, bestaat! Voor de eerste sfeerfoto's van het verblijf en de beklimming, klik hier.Geïnteresseerd in de tijden van de ACV-deelnemers, klik dan hier.